Gedicht: Keerpunt (Johan Veenstra)

Keerpunt

Now de vleermoezen in de ruste binnen,

de haastbujjen over et laand gieselen,

en et blad in oppers om de deure ligt,

wodt et tied om in de spiegel te kieken.

.

In de smoeke besleutenhied van et huus,

dat him klaormaekt veur een lange winter,

mar waor et geluud en de locht van de zoemer

nog volop te heuren en de roeken binnen,

.

maek ik et testement op van mien bestaon.

Kiek ik over de schoolder aachteromme

naor et leven dat ik overleefd hebbe,

en zet veur et eerst de bliendkappe of.

.

As een koekoeksjong dat nog nooit vleugen het,

zal ik perberen moeten reddag te holen:

de ballast van vroeger betien bi’j betien

over de raand van et nust te drokken.

.

En as ik dan, laeter, op een winteraovend

butendeure omhogens kiek, hoop ik mar

dat niet elke steern in de koolde vrieslocht

een kaans is die ’k veurbi’jgaon laoten heb.

.

(Uut: Winterlaand, 2001)

Gedicht: De timmerman (Harmen Houtman)



De timmerman
 
‘De timmerman’ zit in de bomen,
            haemert d’r weer flink op los,
lat een held’re echo schallen
            deur de dichte dennebos.
 
Waetervlogge ploegt zien snaevel
            deur et hadde brune hoolt,
kleine snippers valen vliegend,
            ’t spitten zit in zien onthoold.
 
Stevig poot hi’j al zien ti’jen
            in de roege hadde schoss’.
Deur zien stattien staot hi’j stevig,
        snaeveltien zo klein, mar fors.
 
Nooit tevreden, altied doende
      as hi’j mit zoe’n boomstamm’ vecht.
Kleurig bin zien strakke veren
      en zien naeme die is: Specht.

 
Harmen Houtman

 
(Foto: Ruurd Jelle var der Leij)

Gedicht ‘Begin van de haast’ (Jouk)

Begin van de haast

De pessimist kan klaegen!

Hi’j het zien zin!

We zitten in die daegen

Van wiend en regenvlaegen,

En losse donderslaegen!

Et weer wódt min!

Mar kiek es de kestanje, die eupenbaast;

en kiek es naor de franje, dát is de haast!

de hiele grote schilder

van geel en bruun,

de locht is iel en stilder;

en in de tuun

de dalia, die laeter as aanderen bluuit,

de zinnia;

en ’t waeter dat dichtegruuit

van entekros;

de bomen, zo geel en groot,

staon tussen ‘t mos

te dromen vlak an de sloot;

et blad, et blad dat dwarrelt vot op ’e wiend,

et slipt en slat en dwarrelt – de zunne schient

Gien reden om te treuren!

Dat het gien zin!

De wereld is vol kleuren,

Een wonderlik gebeuren!

Zit daorom niet te zeuren,

Mar kiek him in!

Jouk (Martinus Bakker)

(Friese Koerier, 23 september 1953, foto’s: Sietske Bloemhoff)